مدتی دور از این وادی زیبا و دوست داشتنی بودم به قول بچه ها از غافله عقب ماندم.

اما خیالی نیست.شاید روزی دوباره این همسفر خسته که روزی همسفری داشت دوباره کوله بار سفرش را بردارد و باز هم به شهر و دیار تازه ای رهسپار شود.

در این مدتی که نبودم دوستان عزیزی مثل سینا جان . باوفای عزیز . زنبورک و مسافر شهر رویا که عزیز ترین کسان من در این دنیای وب بوده اندو هستند مرا تنها نگذاشتند و مرا مورد لطف همیشگی خویش قرار دادند. از همه این دوستان به خاطر لطف بی پایانی که به من داشتند ممنونم و همیشه به یادشان هستم.

 در پایان شعر زیبای قاصدک سروده مهدی اخوان ثالث را به همه آنها که همواره مرا از یاد نبردند تقدیم میکنند.

قاصدک هان چه خبر آوردی

از کجا از که خبر آوردی

انتظار خبری نیست مرا

نه ز یاری نه ز دیارو دیاری

آری برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس

برو آنجا که تورا می طلبند

قاصدک در دل من همه کورند و کرند

دست بردار از این در وطن خویش قریب

قاصد تجربه های همه تلخ

با دلم میگوید:

که دروغی تو  دروغ

که فریبی تو فریب

.

.

.

قاصدک

ابر های همه عالم شب و روز

در دلم میگریند