| تبليغات | X |
مرا در تاریکی خود پناه دهد
دیکر هیچ ستاره ای نخواهد درخشید
و هیچ صبحی نخواهد شد
اگر شیون کنم
همسایه امشیون مرا نخواهد شنید
و چون بمیرم
آگاه نخواهد شد
و بر من سوگواری نخواهد کرد
اگر سایه خواب
آهسته
آهسته
نزد من بیاید
و به صورتم بنگرد
منصرف میشود و باز میگردد
ر درونم کسی هست که مرا سوگواری کند
و با شتاب نزد دوستان رود
به منزلی
با دیوارهای قطورو سر به فلک کشیده
به منازلی
که چراغ سقفش ستاره تابانی است
پنجره هایش خاطره و درهایش
دیدار
نه قفلی
نه چفتی
ای قلب من
عشق خود را کتمان کن
شکوه ی ما را از دیده ها پنهان کن
فاش کننده اسرار
احمق است
برای عاشق
نیکوتر است سکوت و رازداری
به خدا سوگندت میدهم
ای قلب من!
اگر جوینده ای نزد تو آمد
تا حالت را جویا شود
به او هرگز چیزی نگو
ای قلب!
اگر گویندت معشوقت کجاست؟
بگو با دیگری رفت
و از پرساننده دور شو
به خدا سوگندت میدهم
ای قلب من!
اشتیاقت را پنهان کن
زیرا تو را درمان نخواهد کرد
عشق در جان ما
مانند شرابی در جام پنهان است
به خدا سوگندت میدهم
ای قلب من!
رنج خود را حبس کن
تا اگر دریا غوغا شود
یا فلک غرش کند
ایمن باشی
و در خلوت توشهر بزرگ من بنا می شود
اگرفریاد مرغ و سایه علف
در خلوت تو این حقیقت را باز می یابم
خسته خسته از کوره راههای تردید می آیم
چون آینه ای از تو لبریزم
هیچ چیز مرا تسکین نمیدهد
نه ساقه بازوانت نه چشمه های تنت
بی تو خاموشم شهری در شبم
تو طلوع می کنی
من گرمایت را از دور می چشم و شهر من بیدار میشود
با غلغله ها تردید ها تلاش ها و غلغله مردد تلاش هایش....
دیگر هیچ چیز نمی خواهد مرا تسکین دهد
دور از تو من شهری در شبم ای آفتاب
و غروبت مرا می سوزاند
من به دنبال سحری سرگردان میگردم
تو سخن میگویی من نمی شنوم
تو سکوت می کنی من فریاد میزنم
با منی با خود نیشتم
و بی تو خود را در نمی یابم
دیگر هیچ چیز نمی خواهد نمی تواند تسکینم دهد
اگر فریاد مرغ و سایه علفم
این حقیقت را در خلوت تو باز یافته ام
حقیقت بزرگ است و من کوچکم
با تو بی گانه ام
فریاد مرغ را بشنو
سایه علف را با سایه ات بیا میز
مرا با خودت آشنا کن بیگانه من
مرا با خودت یکی کن
زندگی زیباست
اما....
بی تو زیبایی کجاست؟
مینویسم زندگی زیباست با لبخند دوست
مینویسدآنکه در سینه محبت عشق اوست
مینویسم زندگی زیباست
با مهر و صفابا محبت با وفا
مینویسد گر به لبخند باشد
بر لبانم خنده چون قند باشد
در نگاه هامان نجابت عشق باشد با سرور
در کلامهامان عطفت باشد و شادی و شور
گر هر دو با هم بنویسیم زندگی زیباست
زندگی زیباست
هر دو با هم مینویسیم زندگی زیباست
گر در خوب و بد با هم باشیم
گل به لب آریم و تا روز ابد با هم باشیم
یادگاران تواند
رفتهای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوگواران تواند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک اماآیا
باز میگردی؟
چه تمنای محالی دارم
خنده ام میگیرد
تو همه هستی من هستی من
تو همه زندگی من هستی
تو چه داری ؟
همه چیز
تو چه کم داری ؟
هیچ
شعری که می بینید را یک بار در وبلاگ نوشته بودم.اما به دلیل اینکه آن زمان این وبلاگ بازدید کننده زیادی نداشت این پست ازنظرات شما دوستان عزیز بی نسیب ماندبرای همین آن را دوباره آپ کردم تا دوستان عزیز دوباره آن را بخوانند و نظر زیبای خود را برای من به یادگار بگزارند.
(با تشکر همسفر)
***
تو چه دانی که پس هر نگه ساده من
چه جنونی چه نیازی چه غمیست؟
یا نگه تو که پر عصمت و ناز
بر من افتد چه عذاب و ستمی ست
دردم این نیست ولی
دردم این است که من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم
پوپکم!آهوکم
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم
مگر سوی تو راهی باشد
چون فروغ نگهت
ور نه دیگر به چه کار آیم من
بی تو؟
چون مرده چشم سیهت
با آرزوی موفقیت برای این دوست عزیز آن را به تمام عاشقان دل شکسته تقدیم میکنم.
خواهر کوچکم از من پرسید:پنج وارونه چه معنا دارد؟
من به او خندیدم.
گفت روی دیوار و درختان دیدم.
باز هم خندیدم.
گفت:خودم دیدم که پسر همسایه پنج وارونه به آن دختر داد.
آنقدر خنده برم داشت که طفلک ترسید.
بغلش کردم و بوسیدم....
با خودمد گفتم بعدها با دیدن بی وقفه ی درد
سقف دلت که خم گردید
آن وقت میفهمی که پنج وارونه چه معنا دارد؟؟؟...
