سلام خدمت تمام دوستان قدیم و جدید

  امیدوارم سال جدید برای همه شما سالی پر از شادی و شاد کامی باشد و

                     در سایه الطاف اهورای موفق سر بلند باشید.

               با آرزوی سربلندی برای همه ایرانیان عزیز 

                                                 ***

                       نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

                          که بسی گل بدمد باز تو در گل باشی

                         در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است

                        حیف باشد که زه حال همه غافل باشی

                          چنگ در پرده همین میدهد پند ولی

                          پند آنگه کندت سود که  قابل باشی

                                               ***

گاهی می اندیشم

                             می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری!

تو توانایی بخشش داری.

دستهای تو توانایی آن را دارد

                                که مرا

                                          زندگانی بخشد.

چشمهای تو به من میبخشد

                               شور عشق و مستی

                               و تو چون مصرع شعری زیبا

                                           سطر برجسته ای از زندگی من هستی.

دفتر عمر مرا

              با وجود تو شکوهی دیگر

                                   رونقی دیگر هست.

می توانی تو به من

             زندگانی بخشی

                                     یا بگیری از من

                                                          آنچه را می بخشی؟!

هر دو از هم دور

                         وای در من تاب دوری نیست

                         ای خیالت خاطر من نوازشگر

                         بیش از این در من صبوری نیست

                         بی تو من تنهای تنهایم

                                                                   من به دیدار تو می آیم

                                        لبانم را دوختم

و حالا شهر به شهر میگردم

تا شاید نام تو را از لبان دیگری

                                         تشنه بشنوم

                                               ***

بالا بلندم

                    تنها در حوض آبی یاد مهربانی تو ست

                                                    که ماهیان سرخ

                                                    رنگ حبابهای اشکم را بر فراز خود

                                                                               احساس میکنند

                                              ***

بتاب

          از من روی بتاب

                                     غمی نیست

                                                           اما بتاب

عشق بی حضور تو

                                بی تاب میشود

میخواهم ستاره ها

                       را بر اندامت آویزان کنم

                                                         تا ماه ستاره باران شود

                                                         تا ماه ستاره باران شود

                                  آب جویبار

با خویش برده است

آن شعرهاکه از سر خشم آفریده ام

و جز من و نسیم

                                  کس آنرا نخوانده است

آن شعرهای حاصل خشم و خروش را

وقتی سروده ام

کز شدت غرور تو بی تاب می شدم

آن شعرها اگر به دست تو می افتاد

از شرم پیش چشم تو

                                 آب میشدم

این در آمیخته با بوی خوش گیسوی تو

رقص رقصان زسر کوی تو

                                         می آمد با جلوه گری

عطر خوشبوی تورا می آورد

دل مردم میبرد

خلق را مجنون میکرد.

گر نسیم سحری مردی بود

بی گمان دشنه من قلبش را

                                غرقه در خون میکرد.